Luther - 노예의지론(De servo arbitrio)/part3 | WA 18, 732
Kerygma Academic Reader

part3 | WA 18, 732

65/ 92
이 장의 길잡이원전 좌표와 핵심 용어71% · 열기

읽기 순서

본문을 먼저 읽고, 밑줄 용어는 클릭해서 뜻을 확인한 다음 원전 좌표로 돌아가 보세요.

원전 좌표

1

핵심 용어

표시된 용어가 아직 없습니다.

이 부분에서 루터는 에라스무스가 성경의 ‘명령법’(verba imperativa)과 ‘조건문’(verba coniunctiva)을 인간 능력의 증거로 삼는 논리 자체의 근본적인 허점을 다시 한번 공격합니다. 그는 에라스무스가 "헛되이 명령된다"(frustra praecipiuntur)는 자신만의 육적인 생각에 사로잡혀, 명령이 들릴 때마다 즉시 '할 수 있다'는 직설법적 의미를 덧붙여 성경을 왜곡한다고 비판합니다. 루터는 명령법과 조건문은 인간의 ‘의무’를 규정할 뿐이며, “하나님께서 만물 안에서 모든 것을 행하신다”(Deus operatur omnia in omnibus)는 직설법적 선언은 하나님의 ‘능력’을 규정하므로, 이 둘 사이에는 아무런 모순이 없다고 주장합니다. 따라서 이 둘을 조화시키기 위해 ‘일부는 하나님이, 일부는 인간이 행한다’는 식의 ‘건전한 해석’(sana interpretatio)은 필요 없으며, 이는 오히려 성경에 없는 매듭을 억지로 만들려는 궤변에 불과하다고 일축합니다.

WA 18, 732페이지 번역

1. 라틴어 본문 (Latin Text with Line Numbers)

[1] additamentis Diatribes scripturas augere licet, ut dicendo: frustra praecipiuntur, [2] si non possumus, quae praecipiuntur, tum vere pugnat Paulus sibiipsi [3] et tota scriptura. Quia tum scriptura alia est, quam fuit, tum etiam [4] probat liberum arbitrium omnia posse, quid mirum vero, si tum pugnet [5] quoque quod alibi dicit, omnia Deum solum facere? At ea scriptura sic [6] aucta non modo nobis, sed etiam ipsi Diatribe pugnat, quae liberum arbitrium [7] nihil boni posse velle definivit. Liberet igitur sese primum et dicat, [8] quomodo cum Paulo conveniant ista duo: liberum arbitrium nihil boni velle [9] potest, Et: siquis sese emundaverit, ergo potest sese emundare aut frustra [10] dicitur. Vides igitur Diatriben vexatam et victam esse similitudine illa [11] figuli, tantum hoc agere, ut illam eludat, nihil interim cogitans, quantum [12] caussae susceptae noceat interpretatio, quamque seipsam confutet et irrideat.

[13] Nos vero, ut diximus, nunquam interpretationem affectavimus nec [14] sumus ita locuti: extende manum, id est gratia extendet.¹ Haec omnia [15] Diatribe fingit de nobis in comodum caussae suae. Sed sic diximus, non [16] esse pugnantiam in dictis scripturae nec opus esse interpretatione, quae nodum [17] explicet, sed ipsi liberi arbitrii assertores nodos in scirpo quaerunt ² et pugnantias [18] sibi somniant. Exempli gratia, Illa nihil pugnant: Siquis sese emundaverit, [19] Et: Deus operatur omnia in omnibus. Nec est necesse pro nodo [20] explicando dicere: aliquid Deus, aliquid homo agit. Quia prior locus est [21] coniunctiva oratio, quae nihil operis aut virtutis affirmat aut negat in homine, [22] sed praescribit, quid operis aut virtutis esse in homine debeat. Nihil hic [23] figuratum, nihil interpretatione egens, simplicia verba sunt, simplex sensus [24] est, modo sequelas et corruptelas non addas, more Diatribes; tum enim [25] fieret sensus non sanus, verum non sua sed corruptoris culpa. Posterior [26] vero locus: Deus operatur omnia in omnibus, est oratio indicativa, omnia [27] opera, omnem virtutem affirmans in Deo. Quomodo igitur pugnent duo [28] loci, quorum unus nihil agit de virtute hominis, alter omnia tribuat Deo, ac [29] non potius optime consentiant? Sed Diatribe sic est submersa, suffocata [30] et corrupta sensu cogitationis illius carnalis (frustra praecipi impossibilia), [31] ut non queat sibi temperare, quin, quoties verbum imperativum aut coniunctivum [32] audierit, mox suas sequelas annectat indicativas, scilicet: praecipitur [33] aliquid, ergo possumus et facimus, alioqui stulte praeciperetur. Hinc erumpit [34] et ubique victorias iactat, quasi demonstratum habeat, istas sequelas cum [35] sua cogitatione esse ratas ceu divinam authoritatem. Hinc saecure pronunciat, [36] quibusdam locis scripturae omnia tribui homini, ideo pugnantiam ibi et [37] interpretatione opus esse. Et non videt, hoc totum esse figmentum capitis [38] sui nullo uspiam scripturae apice firmatum. Deinde eiusmodi, ut si admitteretur, [39] neminem fortius confutaret quam seipsam, ut quae per ipsum probet,

2. 한국어 번역 (Korean Translation with Line Numbers)

[1] 『자유의지론』의 덧붙임들로 성경을 부풀리는 것이 허용된다면, 즉 “만일 우리가 명령된 것을 할 수 없다면, [2] 헛되이 명령된다”고 말함으로써, 그때는 참으로 바울이 자기 자신과 [3] 성경 전체와 모순되게 된다. 왜냐하면 그때 성경은 이전의 성경과 다른 것이 되며, 또한 [4] 자유의지가 모든 것을 할 수 있다고 증명하기 때문이다. 그렇다면 그가 다른 곳에서 하나님 홀로 [5] 모든 것을 행하신다고 말하는 것과도 모순되는 것이 무슨 놀라운 일이겠는가? 그러나 그렇게 [6] 부풀려진 성경은 우리뿐만 아니라, 자유의지가 아무 선도 [7] 원할 수 없다고 정의했던 『자유의지론』 자신과도 모순된다. 그러므로 그는 먼저 자신을 해방시키고, [8] “자유의지는 아무 선도 원할 수 없다”와, “누구든지 자기를 깨끗하게 하면, 그러므로 [9] 자기를 깨끗하게 할 수 있다, 그렇지 않으면 헛되이 말해진 것이다”라는 이 두 가지가 어떻게 [10] 바울과 조화되는지 말해야 한다. 그러므로 당신은 『자유의지론』이 저 토기장이의 [11] 비유에 의해 괴롭힘을 당하고 패배하여, 단지 그것을 회피하기 위해 애쓰며, 그 해석이 자신이 맡은 [12] 대의에 얼마나 해를 끼치는지, 그리고 얼마나 자기 자신을 논파하고 조롱하는지는 전혀 생각하지 않음을 본다.

[13] 그러나 우리는, 우리가 말했듯이, 결코 해석을 꾸며내거나 [14] “손을 뻗으라, 즉 은혜가 뻗을 것이다”라고 말한 적이 없다.¹ 이 모든 것은 [15] 『자유의지론』이 자신의 대의를 위해 우리에 대해 꾸며낸 것이다. 오히려 우리는 이렇게 말했다. 성경의 [16] 말씀들에는 모순이 없으며, 매듭을 [17] 풀 해석도 필요 없다. 오히려 자유의지의 옹호자들 자신이 하찮은 것에서 매듭을 찾고² 모순을 [18] 꿈꾸는 것이다. 예를 들어, “누구든지 자기를 깨끗하게 하면”과 [19] “하나님께서 만물 안에서 모든 것을 행하신다”는 저 말씀들은 전혀 모순되지 않는다. 그리고 매듭을 [20] 풀기 위해 “어떤 것은 하나님이, 어떤 것은 인간이 행한다”고 말할 필요도 없다. 왜냐하면 앞의 구절은 [21] 인간 안의 어떤 행위나 능력을 긍정하거나 부정하지 않고, [22] 단지 인간 안에 어떤 행위나 능력이 있어야 하는지를 규정하는 접속법 문장이기 때문이다. 여기에는 [23] 비유적인 것도 없고, 해석이 필요한 것도 없으며, 단순한 말씀과 단순한 의미가 [24] 있을 뿐이다. 다만 『자유의지론』의 방식처럼 추론과 왜곡을 덧붙이지만 않는다면 말이다. 그러면 [25] 의미가 건전하지 않게 되는데, 그것은 그 자체의 잘못이 아니라 왜곡자의 잘못이다. 그러나 뒤의 [26] 구절, “하나님께서 만물 안에서 모든 것을 행하신다”는 직설법 문장으로서, 모든 [27] 행위, 모든 능력을 하나님 안에서 긍정한다. 그러므로 하나는 인간의 능력에 대해 아무것도 [28] 다루지 않고, 다른 하나는 모든 것을 하나님께 돌리는 두 구절이 어떻게 모순되며, [29] 오히려 최선으로 일치하지 않겠는가? 그러나 『자유의지론』은 저 육적인 생각(“불가능한 것은 [30] 헛되이 명령된다”)의 의미에 그토록 잠기고, 질식하며, [31] 부패하여, 명령법이나 접속법 동사를 [32] 들을 때마다, 즉시 자신의 직설법적 추론, 즉 “무엇인가가 명령된다, [33] 그러므로 우리는 할 수 있고 행한다, 그렇지 않으면 어리석게 명령되었을 것이다”를 덧붙이지 않고는 견디지 못한다. 이로부터 그는 [34] 뛰쳐나와 어디서나 승리를 자랑하니, 마치 이 추론들이 자신의 [35] 생각과 함께 신적인 권위처럼 확고하다는 것을 증명하기라도 한 것처럼 말이다. 이로부터 그는 확신에 차서, [36] 어떤 성경 구절들은 모든 것을 인간에게 돌리므로, 거기에는 모순이 있고 [37] 해석이 필요하다고 단언한다. 그리고 그는 이 모든 것이 성경의 어떤 [38] 한 점으로도 확증되지 않은 자기 머리의 꾸밈이라는 것을 보지 못한다. 나아가, 만일 그것이 인정된다면, [39] 그것을 통해 증명하는 자기 자신보다 더 강력하게 논파될 자는 아무도 없으니,

3. 학술 장치 번역 (Translation of the Apparatus)

  • [WA 행 14] 편집자 주석:
    • 1) Vgl. oben S. 728 Anm. 2. -> [1] [위 728쪽, 주석 2 참조].
  • [WA 행 17] 편집자 주석:
    • 2) Vgl. oben S. 639 Anm. 1. -> [2] [위 639쪽, 주석 1 참조].
  • [WA 행 19] 성경 인용 출처: 1. Kor. 12, 6